به گزارش کردپرس، وب‌سایت میدل ایست مانیتور در تحلیلی نوشته است که اروپا اگرچه پس از جنگ اوکراین توانسته وابستگی خود به گاز روسیه را کاهش دهد، اما بحران امنیت انرژی این قاره هنوز پایان نیافته و نیاز به منابع جدید و متنوع همچنان یک اولویت راهبردی باقی مانده است.

در این تحلیل آمده است که کشورهای اروپایی با افزایش واردات گاز طبیعی مایع (LNG)، توسعه همکاری با نروژ و استفاده گسترده‌تر از «کریدور جنوبی گاز» بخشی از آسیب‌پذیری خود را کاهش داده‌اند، اما این اقدامات به معنای حل کامل بحران نیست. نویسنده تأکید می‌کند که «تنوع‌بخشی یک دستاورد مقطعی نیست، بلکه فرایندی دائمی و ژئوپلیتیکی است.»

میدل ایست مانیتور می‌نویسد اقلیم کردستان عراق در سال‌های اخیر کمتر از حد واقعی در مباحث انرژی اروپا مورد توجه قرار گرفته، در حالی که این منطقه «در نقطه اتصال خاورمیانه، ترکیه و بازارهای انرژی اروپا» قرار دارد و از ذخایر قابل‌توجه گاز طبیعی برخوردار است.

در ادامه مقاله آمده است که میدان‌های گازی «کورمور» و «چمچمال» اکنون سهم مهمی در تولید انرژی اقلیم دارند و پروژه‌های دیگری مانند «میران» و «توپخانه-کردمیر» نیز می‌توانند در سال‌های آینده ظرفیت صادراتی اقلیم را به شکل چشمگیری افزایش دهند.

این گزارش تأکید می‌کند که اهمیت گاز اقلیم کردستان فقط به میزان ذخایر آن محدود نمی‌شود، بلکه موقعیت جغرافیایی این منطقه یک مزیت استراتژیک به‌شمار می‌رود. به نوشته میدل ایست مانیتور، برخلاف بسیاری از کشورهای حوزه خلیج فارس که صادرات انرژی آن‌ها به مسیرهای دریایی حساس وابسته است، اقلیم کردستان می‌تواند از طریق خاک ترکیه مستقیماً به شبکه انتقال انرژی اروپا متصل شود.

در بخشی از مقاله آمده است: «در دورانی که امنیت عرضه به اندازه حجم عرضه اهمیت پیدا کرده، موقعیت جغرافیایی گاز کردستان ممکن است به اندازه خود منابع ارزشمند باشد.»

این تحلیل همچنین به جاه‌طلبی‌های ترکیه برای تبدیل شدن به هاب انرژی منطقه اشاره می‌کند و می‌نویسد آنکارا طی بیش از یک دهه گذشته تلاش کرده خود را به حلقه اتصال انرژی میان آسیا، خاورمیانه و اروپا تبدیل کند. در این چارچوب، کریدور جنوبی گاز که گاز جمهوری آذربایجان را از طریق ترکیه به اروپا منتقل می‌کند، به یکی از مهم‌ترین مسیرهای غیرروسی انرژی اروپا تبدیل شده است.

به باور نویسنده آن، اضافه شدن گاز اقلیم کردستان به این کریدور می‌تواند «تاب‌آوری شبکه انرژی اروپا» را افزایش دهد و وابستگی به تعداد محدودی از تأمین‌کنندگان را کاهش دهد. مقاله تأکید می‌کند که گاز اقلیم رقیب گاز آذربایجان نیست، بلکه می‌تواند مکمل آن باشد و یک معماری انرژی گسترده‌تر از خاورمیانه تا اروپا ایجاد کند.

میدل ایست مانیتور در بخش دیگری از گزارش به اختلافات بغداد و اربیل بر سر مدیریت منابع هیدروکربنی اشاره می‌کند و آن را مهم‌ترین مانع توسعه صادرات گاز اقلیم می‌داند. طبق این تحلیل، دولت مرکزی عراق همواره تأکید کرده قراردادهای انرژی باید تحت مدیریت نهادهای فدرال باشد، در حالی که دولت اقلیم کردستان بر حق خود برای امضای مستقل قراردادها پافشاری کرده است.

در ادامه آمده است: «برای سرمایه‌گذاران بین‌المللی، عدم قطعیت اغلب خطرناک‌تر از خودِ ریسک است.» به نوشته مقاله، شرکت‌های انرژی حاضرند در محیط‌های دشوار فعالیت کنند، اما بدون چارچوب حقوقی باثبات، تمایلی به سرمایه‌گذاری میلیارددلاری در پروژه‌های بلندمدت ندارند.

این تحلیل همچنین به حملات اخیر علیه زیرساخت‌های انرژی در شمال عراق اشاره کرده و می‌نویسد این حملات نشان داده‌اند که امنیت تأسیسات انرژی همچنان یک چالش اساسی است. با این حال، نویسنده معتقد است بسیاری از کریدورهای مهم انرژی جهان نیز در شرایط پیچیده ژئوپلیتیکی شکل گرفته‌اند.

میدل ایست مانیتور در پایان نتیجه می‌گیرد که گاز اقلیم کردستان عراق نمی‌تواند جایگزین کامل سایر منابع انرژی اروپا شود، اما می‌تواند به‌عنوان «یک دارایی استراتژیک» در نظم جدید انرژی پس از جنگ اوکراین ایفای نقش کند؛ مشروط بر آنکه اروپا، ترکیه، بغداد و اربیل اراده سیاسی لازم برای تبدیل این ظرفیت به واقعیت را داشته باشند.